Od 1992 r. produkty i usługi można dobrowolnie oznakować europejskim wyróżnieniem EU Ecolabel, które przysługuje wyrobom spełniającym wymogi środowiskowe. Podstawowym aktem prawnym jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r., który określa zasady ustanawiania i stosowania dobrowolnego programu oznakowania ekologicznego UE. Oznakowanie składa się z logo oraz numeru gdzie XXXX oznacza kraj rejestracji, YYY odnosi się do grupy produktów, a ZZZZZ to numer rejestracyjny przyznany przez jednostkę właściwą.

Producent chcący przystąpić do certyfikacji swojego produktu musi m.in. znać wpływ i losy swojego produktu w środowisku naturalnym, używać składników mniej niekorzystnych dla środowiska, uwzględniać recykling produktów. Oznakowanie EU Ecolabel jest gwarancją, że cały cykl życia produktu był zaprojektowany mając na uwadze jego jak najmniejszy wpływ na środowisko. Dotyczy to zarówno surowców, gotowego produktu, opakowań jak i odpadów.

Co oczywiste produkty zaklasyfikowane jako toksyczne, stwarzające zagrożenie dla środowiska, rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość (zgodnie z Rozporządzeniem 1272/2008 – CLP oraz art. 57 Rozporządzenia 1907/2006 - REACH) nie mogą być opatrzone oznakowaniem EU Ecolabel. Składniki produktu również nie mogą być tak sklasyfikowane lub należeć do grupy substancji PBT lub substancji vPvB.

W sektorze środków czyszczących grupy towarów jakie mogą być opatrzone znakiem EU Ecolabel to:

Grupa produktów

Decyzja Komisji

Środki do czyszczenia powierzchni twardych

(UE) 2017/1217

Detergent do ręcznego zmywania naczyń

(UE) 2017/1214

Detergenty przeznaczone do prania

(UE) 2017/1218

Detergenty do zmywarek do naczyń

(UE) 2017/1216

Detergenty do zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych

(UE) 2017/1215

Detergenty przeznaczone do prania do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych

(UE) 2017/1219

Decyzje Komisji Europejskiej zawierają kryteria dla poszczególnych grup wyrobów.

Pytania na jakie należy odpowiedzieć projektując produkt zgodny z założeniami oznakowania EU Ecolabel to:

  1. Jak bardzo toksyczny dla organizmów wodnych jest mój produkt? Na podstawie obliczeń CDVtox
  2. Czy zawarte surfaktanty ulegają degradacji tlenowej?
  3. Czy zawarte szkodliwe dla środowiska wodnego surfaktanty (H400 lub H412) ulegają degradacji beztlenowej?
  4. Czy związki organiczne są trudnobiodegradowalne (aNBO, niebiodegradowalne tlenowo) i czy ich zawartość przekracza dopuszczalny limit? Na podstawie obliczeń aNBO.
  5. Czy związki organiczne są niebiodegradowalne beztlenowo (anNBO) i czy ich zawartość przekracza dopuszczalny limit? Na podstawie obliczeń anNBO.
  6. Czy gotowy produkt zawiera substancje pozyskane z oleju palmowego, oleju z ziaren palmowych i pochodnych tych olejów?
  7. Czy gotowy produkt zawiera nanomateriały?                  
  8. Czy gotowy produkt zawiera pochodne izotiazolinonu?
  9. Czy gotowy produkt zawiera alergenne kompozycje zapachowe?
  10. Czy gotowy produkt zawiera lotne związki organiczne (LZO)? – Na podstawie obliczeń LZO
  11. Czy gotowy produkt jest zaklasyfikowany jako niebezpieczny w którejś z poniższych klas zagrożeń:
  • Toksyczność ostra Kategoria 1, 2, 3 oraz EUH070
  • Działanie toksyczne na narządy docelowe Kategoria 1, 2
  • Działanie uczulające na układ oddechowy i skórę Kategoria 1, 1A, 1B
  • Rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość Kategoria 1A, 1B, 2
  • Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego Kategoria 1, 2, 3 i 4
  • Stwarzające zagrożenie dla warstwy ozonowej              
  1. Czy gotowy produkt zawiera substancje (w stężeniu ≥0,010 % w/w), które są klasyfikowane w/w zwrotami?
  2. Czy gotowy produkt zawiera substancje wzbudzające szczególnie duże obawy (SVHC)? - Zgodnie z Załącznikiem XIV Rozporządzenia 1907/2006 - REACH      
  3. Czy gotowy produkt zawiera konserwanty w celu konserwacji produktu?                        
  4. Czy gotowy produkt zawiera konserwanty które ulegają bioakumulacji?           
  5. Czy na opakowaniu gotowego produktu zawarto deklarację lub sugestię lub inną formę przekazu, że gotowy produkt ma działanie przeciwdrobnoustrojowe lub dezynfekujące?    
  6. Czy gotowy produkt zawiera barwniki i czy są zatwierdzone do stosowania w żywności?
  7. Czy gotowy produkt zawiera enzymy i czy to enzymy w formie stałej (enkapsulowane) lub w płynie/zawiesinie?
  8. Czy gotowy produkt zawiera mikroorganizmy?
  9. Czy gotowy produkt jest sprzedawany w butelkach ze spryskiwaczem?             
  10. Czy stosowane są propelenty?
  11. Czy butelki ze spryskiwaczem są przystosowane do wielokrotnego napełniania i nadają się do ponownego wykorzystania?
  12. Czy gotowy produkt jest dostarczany w opakowaniu, które stanowi część systemu zwrotu w przypadku danego produktu?
  13. Czy opakowanie z tworzyw sztucznych zostało zaprojektowane, by umożliwiało łatwy i skuteczny recykling?
  14. Czy opakowanie bezpośrednie wykonano w ponad 80 % z materiałów z recyklingu?
  15. Czy wskaźnik masa/użyteczność (WUR) jest spełniony przez produkt końcowy?
  16. Czy etykieta lub zamknięcie (wraz z opakowaniem) zawierają materiały i składniki wyłączone z elementów opakowania? – Zgodnie z Tabelą 4 Decyzji Komisji (UE) 2017/1217 z dnia 23 czerwca 2017.
  17. Czy gotowy produkt ma zadowalającą skuteczność czyszczenia w najniższej temperaturze i przy najniższym dozowaniu, jakie zaleca producent dla danej twardości wody, zgodnie z ramami badania skuteczności środków do czyszczenia powierzchni twardych?
  18. Czy etykieta gotowego produkt zawiera instrukcje o dozowaniu?                         
  19. Czy etykieta gotowego produkt zawiera informacje o usuwaniu opakowania?               
  20. Czy etykieta gotowego produkt zawiera informacje dotyczące środowiska?

A czy wy czujecie już klimat nadchodzących świąt? Ciepłe, smakowite zapachy pierniczków, przypraw i pomarańczy przywołują wspomnienia oraz tworzą niesamowitą atmosferę w całym domu. Płyny opracowaliśmy specjalnie by umilić wam czas przedświątecznych porządków.

 

 

 

Biodegradowalność to zdolność materiałów do rozpadu w wyniku aktywności biologicznej, a w szczególności działań mikroorganizmów takich jak grzyby, bakterie czy drożdże oraz czynników abiotycznych takich jak tlen, promieniowanie UV czy temperatura. Proces polega na rozpadzie bardziej skomplikowanych struktur (np. białek) na mniej złożone substancje, które w końcu stają się elementem gleby, środowiska wodnego  lub atmosfery ziemskiej.

Rozkład materii odbywa się w warunkach tlenowych (najbardziej rozpowszechnione) lub beztlenowych. Po rozkładzie przeprowadzonym przez mikroorganizmy 50–90% substancji organicznych zostanie wykorzystanych do zapewnienia energii niezbędnej do podtrzymania życia. Pozostały węgiel jest stosowany jako materiał budulcowy komórek drobnoustrojów, takich jak białka, tłuszcze itp. Końcowe produkty degradacji mikrobiologicznej substancji organicznych są głównie produktami mineralizacji takimi jak dwutlenek węgla, woda i sole mineralne oraz nowo utworzona biomasa (zwiększona konsumpcja wpływa pozytywnie na rozmnażanie drobnoustrojów). [Tripathy i in. 2017)

Wszelka materia organiczna jaką człowiek i natura może wytworzyć wykorzystując surowce roślinne i zwierzęce, nie poddając ich przetwarzaniu łatwo ulega takiemu rozkładowi. Przykłady takich materiałów to odpadki kuchenne, skoszona trawa, odpadki ogrodowe, papier i karton (niebarwiony, nielaminowany), fusy kawowe, skorupki jaj, obcięte paznokcie, włosy. 
Niektóre nowe tworzywa sztuczne ulegają biodegradacji. Takim materiałem jest np. kwas polimlekowy (PLA) czy kwas poliglikolowy (PGA). Są to tzw. bioplastiki. Jest to duży krok w dobrym kierunku, gdyż materiały te będą sukcesywnie zastępować materiały nie ulegające biodegradacji.

Szkło, tworzywa sztuczne (torby, ubrania, opakowania), metale, urządzenia elektroniczne, baterie mimo, że przyczyniły się do skoku cywilizacyjnego ludzkości to nie są przyjazne środowisku. Niebezpieczeństwo wynika z ich długowieczności, a przez to istotnego, niekorzystnego wpływu na różne biotopy. Drobne fragmenty tworzyw sztucznych mogą dostawać się do przewodów pokarmowych ptaków, ryb i innych zwierząt powodując śmierć w męczarniach. Wielka wyspa śmieci na Pacyfiku jest 5 razy większa od Polski i ciągle rośnie. Obecność mikroplastików (średnica cząstki 1µm – 5mm) powoduje, że nawet ludzie spożywają je nieświadomie.  To tylko trzy z wielu przykładów niszczenia środowiska naturalnego przez materiały nie ulegające biodegradacji.

Duża dostępność surfaktantów w przemyśle środków czyszczących (tu link do artykułu na innovia.pl) zmusza nas do zastanowienia się nad ich biodegradowalnością. W literaturze można rozróżnić dwa etapy rozkładu takich związków chemicznych. Wstępna degradacja występuje, gdy struktura cząsteczki zmieniła się wystarczająco, aby związek stracił właściwości surfaktantu i nie ma już wpływu na napięcie powierzchniowe wody; jest to ważne dla organizmów wodnych. Całkowita degradacja nastąpi, gdy cząsteczka środka powierzchniowo czynnego zostanie przekształcona w CO2, CH4, wodę, sole mineralne i biomasę. [Scott, Jones 2000]. Degradacja całkowita zachodzi poprzez degradację tlenową (odpowiada degradacji w oczyszczalniach ścieków) lub beztlenową (odpowiada bezpośredniej degradacji w glebie). Wartość biodegradacji wyraża się jako % przemiany wskaźników (innych w różnych testach). 
Podstawowym pomiarem bieodegradowalności jest respirometryczny test produkcji CO2. Próbka ocenianego materiału jest umieszczana w odpowiednim naczyniu wraz z glebą i mikroorganizmami. Naczynie następnie jest napowietrzane i w ciągu określonego czasu mikroorganizmy oddziałują z próbką (zjadają jedyne źródło węgla) produkując dwutlenek węgla jako produkt przemiany materii. Ilość powstałego CO2 można zmierzyć i na tej podstawie stwierdzić ile materiału uległo biodegradacji.   

Niestety nie można tego testu zastosować dla wszystkich materiałów, najbardziej precyzyjne wyniki respirometrii uzyskuje się dla materii organicznej. Co zatem z tworzywami sztucznymi (np. torba na zakupy wykonana z polietylenu), które są prawdziwym problemem, a które nie są rozkładane przez mikroorganizmy. Ulegają one procesowi fotodegradacji, który jest możliwy dzięki promieniowaniu UV pochodzącemu ze Słońca. Powoduje ono rozpad długich łańcuchów polimerowych na coraz mniejsze fragmenty. Jest to proces długotrwały i jego trwanie szacuje się na 500-100 lat.

Analityczne metody pomiaru biodegradowalności stosowane do oceny różnych surfaktantów (wg OECD) to: 
•    Zmodyfikowany test przesiewowy OECD 301 E na szybką biodegradowalność w warunkach tlenowych, bez dostępu do światła, w temperaturze 25°C przez 21 dni. Próbkę zaszczepia się mikroorganizmami (inokulum, 0,5 ml wody) z oczyszczalni ścieków oraz uzupełnia środkami mineralnymi. Badanie zmiany rozpuszczonego węgla organicznego (RWO). Jest to najpopularniejszy test ze względu na powtarzalność i dokładność. 
•    Inne testy z grupy 301 (na osadzie aktywnym, czas trwania >30dni) na szybką biodegradowalność: 
    OECD 301 A Test ubytku RWO.  
    OECD 301 B Test wydzielania CO2 
    OECD 301 D Test zamkniętych butelek. Badanie zmiany biochemicznego zapotrzebowania na tlen (BZT) 
    OECD 301 F Test respirometryczny. Metoda z oznaczaniem BZT w zamkniętym respiratorze 
•    Do oceny substancji, które nie ulegają szybkiej biodegradacji stosuje się testy OECD z grupy 302. Badają one tzw. potencjalną biodegradowalność, która pozwala oszacować rozkład biochemiczny i wpływ tych związków na środowisko. Testy te mają bardziej optymalne warunki do przeprowadzania rozkładu niż ostre warunki testów z grupy 301.    
    OECD 302 A Zmodyfikowany test SCAS, zmiana RWO, metoda z osadem
    OECD 302 B Zmodyfikowany test Zahn-Wellens’a, zmiana RWO, test statyczny
    OECD 302 D Test CONCAWE, wytwarzanie CO2
•    Dodatkowo, aby uzyskać dokładniejsze dane stosuje się test symulacyjny z osadem czynnym
    OECD 303 zmiana RWO lub chemiczne zapotrzebowanie na tlen (ChZT)

Obecne przepisy wymagają biodegradacji >70% w ciągu 28 dni, aby substancje mogły zostać uznane za ulegające szybkiej biodegradacji, gdy stosuje się testy OECD 301 A lub 301 E. W przypadku testów 301 B, 301 D, 301 F (polegających na oznaczaniu BZT lub wytworzonego CO2) limit ten to 60%. Aby potwierdzić szybką biodegradowalność substancji musi ona osiągnąć wymagany poziom rozkładu w 10 dni, a dokładnie od momentu gdy 10% już ulegnie rozkładowi do poziomu, odpowiednio 60 lub 70%, nie może upłynąć więcej niż 10 dni (tzw. okres 10-cio dniowy). Jeśli warunki są spełnione substancja jest łatwo biodegradowalna (readily biodegradable).

Firma Innovia wychodzi naprzeciw oczekiwaniom coraz większej grupie odbiorców stopniowo zastępując surowce pochodzące z ropy naftowej, a przez to słabo biodegradowalne nowoczesnymi, ekologicznymi surfaktantami pochodzącymi ze źródeł odnawialnych.
 

Definicja

Literowo-numeryczny kod generowany automatycznie na podstawie numeru VAT firmy i kolejnego numeru receptury, której dotyczy. Ma postać 4 bloków po 4 znaki np.: XXXX-YYYY-ZZZZ-QQQQ i zawsze odnosi się do konkretnej receptury z portfolio firmy. Obowiązkowy jest dla mieszanin sklasyfikowanych jako niebezpieczne dla zdrowia człowieka i wykazujących zagrożenia fizykochemiczne. Głównym założeniem wprowadzenia kodu UFI jest powiązanie konkretnej mieszaniny dostępnej na rynkach europejskich z odpowiednim sposobem udzielenia pomocy osobom poszkodowanym w wyniku narażenia na działanie mieszaniny.

Drugim ważnym motywem powodującym powstanie systemu UFI to konieczność połączenia krajowych baz danych rejestrujących mieszaniny niebezpieczne (w Polsce ELDIOM) w jeden europejski system.

Daty wprowadzenia

Wymogi wynikające z załącznika VIII CLP (1272/2008) zaczynają obowiązywać w różnych terminach w zależności od sektora zastosowań.

Dla mieszanin przeznaczonych na rynek konsumencki 01.01.2020  

Dla mieszanin przeznaczonych na rynek profesjonalny 01.01.2021  

Dla mieszanin przeznaczonych na rynek przemysłowy 01.01.2024  

Jednak producent, który zarejestrował swoje mieszaniny w systemie krajowym (ELDIOM) może skorzystać z okresu przejściowego aż do 01.01.2025

Od 01.01.2020 nie będzie można rejestrować mieszanin poprzez krajowy system ELDIOM. Będzie to możliwe tylko poprzez system europejski.

Również w przypadku zmian w recepturze może wynikać konieczność aktualizacji zgłoszenia w nowym systemie europejskim.

Co zrobić przed wygenerowaniem UFI?

  1. Zmapowanie (przypisanie) danych w systemach firmy z informacjami określonymi w EuPCS
  2. Zaplanowanie sposobu zapisywania i zarządzania kodami UFI
  3. Wdrożenie systemu monitorowania zmian receptur

Zgłoszenie mieszaniny

Na chwilę obecną obowiązuje ELDIOM, do momentu, kiedy do polskiego prawa wprowadzone zostaną wymogi wynikające z załącznika VIII CLP (najprawdopodobniej 01.01.2020)

Rejestrując mieszaninę można zrobić to pojedynczo (1UFI = 1 receptura) lub grupowo (1 UFI = 1 grupa receptur o takiej samej klasyfikacji i zastosowaniu)

 

Informacje wymagane przy rejestrowaniu

Zgłoszenie mieszaniny w nowym, europejskim systemie będzie wymagało

  1. Identyfikacja produktu
  2. Kategoria produktu
  3. Oznakowanie (Sekcja 2 karty charakterystyki)
  4. Skład mieszaniny – może być podany jako widełki, jednak dla  składników zaklasyfikowanych jako niebezpieczne dla zdrowia należy podać jego dokładną zawartość.
  5. Informacje toksykologiczne nt. mieszaniny lub jej składników (zawartość Sekcji 11 karty charakterystyki) takie jak wyniki badań toksykologicznych mieszaniny z wartościami LD/LC50.
  6. Dodatkowe informacje (np. pakowanie)

Generowanie kodu UFI

Co należy zrobić przed wygenerowaniem kodu UFI?

Przed skorzystaniem z publicznego generatora kodów UFI należy zastanowić się jakie podejście zastosować, aby nie wprowadzić zbyt dużego zamieszania w przedsiębiorstwie w trakcie realizowania wymogów Załącznika VIII CLP. Generalną zasadą stosowania kodu UFI jest jego przyporządkowanie do jednej i tylko jednej receptury. Nie jest to jednak jedyne możliwe wyjście. Można kod przypisać jednemu produktowi, jednemu rynkowi, na którym obecny jest produkt lub nawet językowi jakim jest opisana etykieta. Wszystko zależy od modelu biznesowego w jakim działa przedsiębiorstwo.

Drugą istotną decyzją jest rejestracja pojedynczej receptury czy też może całej grupy za jednym razem. Mieszaniny o takiej samej klasyfikacji i zastosowaniu mogą być zarejestrowane w procedurze grupowej, dopóki skład tych mieszanin mieści się w widełkach podanych w zgłoszeniu.

Organizacja pracy przedsiębiorstwa także będzie wymagała małego liftingu. Należy nadać recepturom numery akceptowane przez generator UFI, zmapować inne właściwości mieszanin (np.: kategoria produktu) z katalogu EuPCS. Stworzyć procedury pozwalające na zapisywanie i zarządzanie wygenerowanymi kodami UFI oraz wprowadzić system monitorowania zmian w recepturach, gdyż zmiana receptury pociąga za sobą konieczność aktualizacji zgłoszenia w systemie europejskim.

Produkty Twoja Marka

W przypadku produkcji private label i private brands to faktyczny wytwórca mieszaniny ma obowiązek nadania mu kodu UFI. Każdy produkt Twoja Marka wyprodukowany przez Innovia taki kod otrzyma, razem z odpowiednią karta charakterystyki

Aktualizacja karty charakterystyki

Kod UFI jako (wkrótce) wymagany element etykiety musi się znaleźć również w karcie charakterystyki. Sekcja 2, czyli elementy oznakowania musi się wzbogacić o kod poprzedzony  przedrostkiem „UFI:”. Na etykiecie musi być widoczny i czytelny, tak by łatwo go odróżnić od innych treści etykiety.

Przedstawiamy kolejną recepturę dostępną pod Twoją Marką. 

Letni płyn do spryskiwaczy - skuteczny i uniwersalny, a zresztą zobaczcie sami...

Twoja Marka Płyn do spryskiwaczy

Proponujemy również odbiór we własnym opakowaniu:

  • beczka 200l - 80zł +VAT
  • pojemnik 1000l - 320zł +VAT

Wystarczy podstawić do nas swoje opakowanie a my je napełnimy. 

Zimowy płyn do spryskiwaczy -15°C

  • beczka 200l - 395zł +VAT
  • pojemnik 1000l - 1695zł +VAT

Zimowy płyn do spryskiwaczy -22°C

  • beczka 200l - 440zł +VAT
  • pojemnik 1000l - 1890zł +VAT

Twoja Marka to nie tylko możliwość stworzenia własnej linii profesjonalnych środków czystości, ale przede wszystkim skuteczność. Dbamy o to by proponowane przez nas produkty były najwyższej jakości.

Wheel Rim Cleaner - jak działa?

Dzięki nasze usłudze "Twoja Marka" możesz mieć środki czystości lub inne preparaty chemiczne z logo własnej Firmy! Dzięki temu wyróżnisz sie z tłumu i zaprezentujesz unikatoweo wśród swoich klientów. 

Oferta dedykowana jest przede wszystkim firmom sprzątającym, jednak rozwijamy portfolio dostepnych produktów spoza grupy środków czystości.

Zachęcamy do współpracy gdyż jest to unikatowa oferta na rynku polskim.

Więcej informacji o usłudze znajdziecie tutaj

Receptura oparta na wyjątkowych zapachach doskonale nadaje się do perfumowania zarówno pomieszczeń, garderoby oraz Twojego auta. W ofercie mamy gotowe kompozycje, jak również możliwość opracowania unikatowej kompozycji private label